kostas tzikas

yianneis

2011-10-17T19:05:00.003+03:00

ακούγοντας τους yianneis, ενστικτωδώς θυμήθηκα τον ενθουσιασμό της πρώτης ακρόασης των maravellas illegal. με ιδιαίτερο ήχο ακραίοι και έντονα θεατρικοί οι yianneis μπλέκουν μοναδικά rock, alternative, ethnic, ηλεκτρονικά και ελληνικά ακούσματα σε παραστάσεις γεμάτες ενέργεια στο οποίο δύσκολα μένει αμέτοχος ο θεατής. το κομμάτι http://www.youtube.com/watch?v=DLxUJ1e8PIE είναι ενδεικτικό των προθέσεων. ελπίζουμε σε ανάλογη συνέχεια

μάνος ελευθερίου

2011-07-29T00:08:00.006+03:00

παράξενη αλλά και ιδιαίτερη περίπτωση ανθρώπου, πνεύμα ανήσυχο και αντισυμβατικό- δε διστάζει να γκρεμίζει την εικόνα του σοβαρού πνευματικού ανθρώπου, κάνοντας δημόσια παρέα με ποπ στυλάτους της εποχής. είναι αλήθεια γενναίο να δηλώνει κανείς ότι γράφει για βιοπορισμό, αδιαφορώντας για τους δήθεν ποιοτικούς. τελευταία μισθώνει τους στίχους του σε τραγουδιστές της αντίπερα όχθης, δείχνοντας ότι στον μικρόκοσμο της ελληνικής σκηνής, οι διαχωρισμοί δεν ωφελούν.
το τελευταίο του διαμάντι ΄χρόνια σαν τριαντάφυλλα΄ ξεχωρίζει με την απλότητα του στον τελευταίο δίσκο του Κραουνάκη

belle epoque

2010-11-09T15:29:00.004+02:00

είναι μάλλον δύσκολο να φανταστεί κανείς πως μπορεί να εξελίχθηκε η πρόβα της διπλανής παρέας. μια και ο καιρός τα' φερε να ζορίζονται τα καλλιτεχνικά δρώμενα, τόσο δισκογραφικά όσο και συναυλιακά, το μόνο που μένει είναι να δούμε φρέσκες ιδέες που θα κεντρίσουν το κοινό. δε μιλάω βέβαια για εκκεντρικές συνεργασίες που τόσο είναι της μόδας, αλλά για αληθινές εμπνεύσεις καλλιτεχνών και χώρους που θα σέβονται τον κόσμο. Αντί λοιπόν να αναλίσκωνται σε 4απλα cd-αφιερώματα για τα 20 και 30χρονά τους, ας το σκεφτούν λίγο καλύτερα οι πνευματικοί μας ταγοί. αλλιώς τη μια θα φταίει η οικονομική κρίση, την άλλη η πειρατεία και το κακό μας ριζικό εν τέλει

zervoudakis

2010-07-31T18:13:00.003+03:00

είχε περάσει καιρός από την τελευταία φορά που άκουσα τον Ζερβουδάκη, έχει πάρει κάτι από τη μαγιά του ομόσταβλου Παπάζογλου, τα live του είναι μάλλον πιο ενδιαφέροντα από το cd. Με ορχήστρα εκλεκτή, ορεξάτος έπαιξε ένα συνεχόμενο τρίωρο, κρατήθηκε χαλαρός ακόμα κι όταν μέρος του κόσμου προτίμησε το κουτσομπολιό από την ακρόαση. Δύσκολο να πεις αν παίζει λαϊκό-ρεμπέτικο ή ροκ , η μουσική του είναι ιδιότυπη και χαρακτηριστική. Θεωρώ στιγμή αξεπέραστης έμπνευσης το ΄γράμμα σ' ένα ποιητή' από μουσικής και ερμηνευτικής άποψης, ωστόσο κορυφαία στιγμή του προγράμματος ήταν το 'πέντε μαγκες στον Περαία' συνοδεία κιθάρας του Δ. Μυστακίδη. Μουσικός με μικρή παραγωγικότητα, πέρασε τα σύνορα της ερωτοκλαψιάρας συμπρωτεύουσας και με συνέπεια συνεχίζει το ταξίδι του στη μίζερη καλλιτεχνική μας πραγματικότητα.

mpoulas

2010-04-24T13:53:00.006+03:00

Από τις μπουατ τις Πλάκας μέχρι το 'αχ Μαρία' κι από τα 'κουφώματα' μέχρι το 50-50' ο Σάκης Μπουλάς παραμένει ένας πολυσχιδής και ξεχωριστός καλλιτέχνης. Η κωμική του εκδοχή έχει συχνά επισκιάσει τη ''σοβαρή'' του πλευρά, κάτι το οποίο ίσως και ο ίδιος επιδιώκει. Χρόνια τώρα με τον Ζουγανέλη έχουν δημιουργήσει σπαρταριστές ατάκες και σκηνές, αλλά και συνθέσεις που γίναν κλασσικές. Στο video, μια βραδιά στο Ζυγό, ο Μπουλάς ερμηνεύει και εκπλήσσει, αποδεικνύοντας ότι είναι ένας σοβαρός κι έμπειρος τενόρος, πτυχή άγνωστη στο πλατύ κοινό.

tripolitis

2010-02-25T14:25:00.005+02:00

Από λάθος άγγιγμα η Ερα Σπορ στο αυτοκίνητο, άλλαξε κι έγινε Ερα2, και αντί αθλητικών μεταμεσονύχτιων σχολίων έπεσα πάνω στην εκπομπή του Κώστα Τριπολίτη. Κάθε Τρίτη μεσάνυχτα παρουσιάζει στο Δεύτερο την εκπομπή 'Εδώ Μεσάνυχτα'. Μια ώρα με αναγνώσεις ποιημάτων, κυρίως σύγχρονων Ελλήνων ποιητών, τραγούδια από την ελληνική και ξένη δισκογραφία και καυστικό σχολιασμό της επικαιρότητας. Ένας από τους σημαντικότερους ποιητές-στιχουργούς-διανοούμενους της μεταπολιτευτικής Ελλάδας. Πολύτιμος ως είδος εν ανεπαρκεία και κοφτερός σαν τις λέξεις του με καθηλώνει κάθε φορά που τυχαίνει να διαβάσω στίχους ή να ακούσω σκέψεις του. Έστω κι από λάθος το πάτημα ενός κουμπιού δε βγήκε σε κακό..

tamila

2009-11-23T23:18:00.002+02:00

τη γνωρίσαμε στη ''Βασιλική'' το '97 κι έκτοτε με την ιδιότυπη προφορά της ''Ελληνίδας με τη ρώσικη καταγωγή'' συνεχίζει τον ανηφορικό δρόμο της τέχνης. Την παρακολούθησα πρόσφατα στο θέατρο Πορεία με το κείμενο ''το κτήνος στο φεγγάρι'' σε σκηνοθεσία Στ. Λιβαθηνού, στο πλευρό του Δ. Τάρλοου. Η Κουλίεβα ήταν μια παράσταση μόνη της, παίζοντας μια 15χρονη Αρμένισσα, δεν άφησε περιθώρια και στους πιο δύσπιστους. Ανάλογη έκπληξη είχα πριν χρόνια με τον Δ. Κατρανίδη που τηλεοπτικά μου ήταν αδιάφορος, ενώ στη ''Γυναίκα με τα μαύρα'' ήταν πραγματικά ένας μεγάλος ηθοποιός. Ζόρικη υπόθεση το θέατρο, αλλά για τους πραγματικούς καλλιτέχνες αποδεικνύεται αδιάψευστος μάρτυρας της δουλειάς τους, χωρίς μοντάζ και τηλεοπτικές φιοριτούρες.

art and money

2009-10-28T10:55:00.004+02:00

πριν ένα χρόνο και κάτι έγραφα ενθουσιασμένος για ένα live του Κ. Μαραβέγια με την illegal παρέα του. Πρόσφατα έτυχε να τους ξαναδώ, δεν προσδοκούσα βέβαια στην ίδια συγκίνηση, είχα όμως διάχυτη την αίσθηση της διαικπεραίωσης και της ψιλοαρπαχτής. Και βέβαια πόσο να αντέξει η όρεξη ενός σχήματος όταν τα live του είναι σχεδόν καθημερινά. Άλλωστε τα όρια της τέχνης και της κονόμας όσο ξεκάθαρα τόσο δύσκολα να τα παραβλέψει η ανάγκη της επιβίωσης. Στο ράδιο παίζει τον Πλατσικο-λόγο Φίλιππο που παίζει ροκ για να ''ξαναβάψει γαλάζια τη θάλασσα'' και πάει λέγοντας.

houkli

2009-10-15T19:02:00.002+03:00

αραχτή στο ''Φίλιον'' η Μ. Χούκλη σου δίνει περισσότερο της εντύπωση ποιήτριας παρά δημοσιογράφου. Αρκετά συχνά με τα κείμενά της υπενθυμίζει ότι η πένα είναι η μεγάλη δύναμη του επαγγέλματος σε αντίθεση με το λόγο που περνά και χάνεται. Η τηλεοπτική της παρουσία διδάσκει αξιοπρέπεια με άποψη ξεκάθαρη αλλά πάντα διακριτική, δεν είναι άλλωστε εύκολο να ξεφύγει κανείς από τη βόλεψη της κρατικής τηλεόρασης.
Υ.Γ. Το blog καλωσορίζει τη νέα δικτυακή προσπάθεια του Σ. Θεοδωράκη www.protagon.gr

papaioannou

2009-09-19T22:43:00.007+03:00

ο Δ. Παπαϊωάννου αποτελεί κατά τη γνώμη μου τον ορισμό του καλλιτέχνη στα ελληνικά πολιτιστικά δρώμενα. Μακριά από σταριλίκια και σιγουράντζες, μετά την απροσδόκητη επιτυχία και αποδοχή του 2004, βάδισε ξανά δρόμο μοναχικό. Οι τελευταίες δύσκολες επιλογές, απαλλαγμένες από το άγχος της οικονομικής επιτυχίας, τον κάνουν ακόμα πιο ξεχωριστό, αφού έχει κατακτήσει τη δυνατότητα να επιλέγει δουλειές και συνθήκες εργασίας πρωτόγνωρες για τα ελληνικά δεδομένα. Επόμενος σταθμός του το ''πουθενά'' στο ανακαινισμένο Εθνικό Θέατρο.

υ.γ. αφορμή για το post αποτέλεσε συνέντευξή του στον M. Hulot για τη Lifo εδώ: http://www.lifo.gr/mag/features/1765

karantinis

2009-07-31T14:55:00.009+03:00

είναι μάλλον ατυχία για όποιον λάτρη της μουσικής δεν έχει ακούσει live τον Μ. Καραντίνη. Εξαιρετική περίπτωση δεξιοτέχνη μπουζουξή, κατέχει μία από τις θέσεις των κορυφαίων στο είδος του. Για χρόνια είχα το δίλημμα ανάμεσα σ' αυτόν και στο Μ. Πάππο, αλλά δύο τελευταία live με έπεισαν. Η ικανότητα να παίζει δίπλα στον Βοσκόπουλο αλλά και στον Γ. Αντρέου, δείχνει ότι πρόκειται για ένα ολοκληρωμένο μουσικό που παίζει τζαζίστικα σόλα χωρίς κολλήματα. Είναι πολυτέλεια που κατακτάται δύσκολα να επιλέγει ο μουσικός τον τραγουδιστή που θα παίξει μαζί του και ο Καραντίνης την έχει εδώ και χρόνια. Η παιχτική του ικανότητα ήταν που απογείωσε το live της Τσανακλίδου στο Μετρό και του έδωσε λόγο ύπαρξης (πράγμα σπάνιο για live έλληνα καλλιτέχνη).

tarata... tzoumas

2009-06-17T16:57:00.004+03:00

ο Κ. Τζούμας αποτελεί τρανή περίπτωση ιδιαίτερου ανθρώπου και καλλιτέχνη. Δύσκολα προσπαθώ να ορίσω την ιδιότητά του μεταξύ χορευτή-ηθοποιού-διαφημιστή-ραδιοφωνικού παραγωγού και τελευταία συγγραφέα. Μάλλον κι ο ίδιος απεχθάνεται τους τίτλους, θα έλεγα όμως ότι πρόκειται κυριολεκτικά για έναν bon viveur. Έτυχε προ ημερών να τον συναντήσω σε μια μικρή διάλεξη με θέμα την αυτοβιογραφία του, ήταν απλός άνετος και έτοιμος να απαντήσει επί παντώς προσωπικού. Χωρίς χαρτιά και πρόγραμμα μιλούσε για τη ζωή του η οποία μόνο ήρεμα και στρωτά δεν κύλησε. Άλλωστε όπως κι ο ίδιος ομολόγησε ''τι νόημα έχει μια βιογραφία-αγιογραφία, αν δεν έχεις την πρόθεση να κυλιστείς στο βούρκο και να αφηγηθείς τη ζωή σου όπως πραγματικά την πέρασες...''

kalantzopoulos

2009-04-30T19:55:00.008+03:00

η περίπτωση του Π. Καλαντζόπουλου είναι ιδιαίτερη στο ελληνικό τραγούδι. Χωρίς σκαμπανεβάσματα όλα αυτά τα χρόνια, έχει καταφέρει παρέα με την Ε. Ρεμπούτσικα να φτιάξουν μια παραγωγική μουσική ομάδα που εμπλουτίζεται συνέχεια από νέα πρόσωπα και πλαισιώνεται από δυνατούς μουσικούς. Ανήκει στους λίγους του χώρου που συνδράμει ως παραγωγός σε δισκογραφικές προσπάθειες νέων δημιουργών και συμμετέχει ενεργά στην παραγωγή νέου ήχου, πράγμα μάλλον επίπονο και ελάχιστα επικερδές. Οι περιπτώσεις της Μ. Τσαϊρέλη, της Θ. Τζήμου και του Κ. Μαραβέγια είναι λίγες μόνο περιπτώσεις μουσικών οι οποίοι ''ενισχύθηκαν'' από το συνθέτη- που προτιμάει αντί γκρίνιας και μεμψιμοιρίας να ανακαλύπτει και να προτείνει.

to kyma

2009-03-19T18:46:00.002+02:00

βλέποντας καθυστερημένα την ταινία ''το κύμα'' σκεπτόμουν ότι το πολιτικό σινεμά έχει όσο ποτέ νόημα στις μέρες μας. Διαβάζοντας ότι πρόκειται για αληθινή ιστορία δεν εντυπωσιάστηκα, στη συνέχεια πληροφορήθηκα ότι έλαβε χώρα στην Αμερική του 1976 και απόρησα. Τελικά η ιστορία (κι η ζωή) κύκλους κάνει όπως θα' λεγε κι ο Ρασούλης. Ένας καθηγητής εφαρμόζοντας απλές μεθόδους τακτικής και πειθαρχίας (ομοιομορφία, υποστήριξη, ενδοϋποστήριξη) απέδειξε στο εφηβικό του ακροατήριο ότι και στις πιο φιλελεύθερες κοινωνίες είναι εύκολο να εκκολαφθεί η απολυταρχία και η χειραγώγηση. Στη Γερμανία, με τις ζωντανές μνήμες το βιβλίο-σενάριο ήδη διδάσκεται, στη χώρα μας που ακόμα ρίχνονται βιβλία στην πυρά μάλλον είναι όνειρο θερινής νυκτός.

musica mista

2009-02-26T10:36:00.007+02:00

οι musica mista, είναι ένα νέο μουσικό ντουέτο με ενδεχομένως δύσκολες, αλλά καλοπαιγμένες και ιδιαίτερες, για τα ελληνικά δεδομένα επιλογές. Η Ευαγγελία και ο Αντρέας δίνουν μια καταπληκτική παράσταση με έντονα θεατρικά στοιχεία ερμηνεύοντας από Μάνο Χατζιδάκι και Bach , μέχρι Piazzola και Piaf. Είναι μεγάλη χαρά να βλέπεις μουσικούς να εξελίσσουν το πρόγραμμα τους με το χρόνο και να παίζουν σε χώρους που σέβονται τους θεατές. Φέτος βρίσκονται στο βαγόνι του Ρουφ παρέα με ένα ακκορντεόν υπό την επιμέλεια της Τ. Λύγαρη. Η παράσταση απευθύνεται σε κάθε φάσμα ηλικιών, και σε άτομα που έχουν καιρό να πάνε σε live, αρκεί να έχουν ανοικτά τα ώτα τους.

edo einai tou rasouli

2009-01-26T20:16:00.003+02:00

για άλλη μια χρονιά οι συνεργασίες καλλιτεχνών στα νυχτομάγαζα στερούνται έμπνευσης και ευρηματικότητας. Εύκολα οι επιχειρηματίες του χώρου ανακατεύουν τα ίδια χαρτιά με Κότσιρα, Μπάση, Τσαλιγοπούλου, Τερζή κλπ. και άντε του χρόνου με υγεία. Από τις λίγες συνεργασίες που ξεχωρίζουν είναι αυτή του αλλοπαρμένου Ρασούλη με τον απορημένο Περίδη, αλλά και οι οχτώ πρεμιέρες του Φ. Δεληβοριά με καλεσμένους τον Α. Μπακιρτζή, τον Κ. Μαραβέγια, την Αρλέτα και μερικούς ακόμα άξιους ομότεχνους. Η δημιουργία μιας νέας Σπείρας θέλει τελικά μεράκι και αρκετή δουλειά, συστατικά μάλλον άγνωστα στους εγχώριους αοιδούς που βγάζουν το νυχτοκάματο με τις γνωστές συνταγές της μουσικής σκηνής και του λαϊκού προγράμματος, έτσι για να ξεδίνει ο λαός.

nionios

2008-12-18T15:31:00.003+02:00

είχα μια βαρεμάρα να ξαναδώ live το Σαββόπουλο, πήγα λόγω παρέας. Τι να ξανακούσεις από ένα βετεράνο που τελευταία κολλάει ένσημα στο Δήμο Αθηναίων και αρέσκεται σε βαθυστόχαστες νεοχριστιανικές αρλούμπες.
Βλέποντάς τον όμως επί σκηνής, όλη η προκατάληψη πήγε περίπατο. Ο Νιόνιος με 65+ χρόνια στην πλάτη του, έπαιζε κιθάρα και τραγουδούσε με πάθος 30χρονου. Ο στίχος επίκαιρος όσο ποτέ με ''δοσίλογους, φιλάνθρωπους, παπάδες...'' επιβεβαίωσε ότι λίγα πράγματα αλλάζουν με το χρόνο. Εκπληκτικές ενορχηστρώσεις από τον πανουσικό Ορέστη Πλακίδη και λίγες ευτυχώς, αλλά πετυχημένες, παρλάτες απ' το Νιόνιο.

k. papachronis

2008-12-09T11:05:00.003+02:00

είναι παράξενο να συναντάς έναν άνθρωπο μια φορά στη ζωή σου κι όταν μαθαίνεις για το χαμό του να πονάς σαν να ήτανε δικό σου. Είναι ακόμα πιο παράξενο, ίσως και μάταιο, να μιλάς για αδικία και μοίρα όταν φεύγει έτσι γρήγορα ένα τόσο μεγάλο ταλέντο του ελληνικού θεάτρου. Δεν ξέρω αν γινότανε ποτέ σταρ της TV, ούτε ξέρω αν ανήκε στους μεγάλους της γενιάς του. Ξέρω μόνο ότι με ένα δεύτερο ρόλο στο 'Γάλα' πλάι στη Μ. Παπαδημητρίου απέδειξε πως όταν η όρεξη και το ταλέντο περισσεύουν τότε δε χρειάζονται σπουδαίοι ρόλοι για να κερδίσεις τον κόσμο που ήρθε να σε δει.

Δεν είναι ώρα για κατευόδια, σε τέτοιες περιπτώσεις όπως και σε τόσες άλλες όπως εύστοχα αναφέρει φίλος του blog για τον Χρήστο Γρηγορίου (http://oikonomou.blogspot.com/2008/12/blog-post.html) η ζωντανή μνήμη είναι ότι ... έχει μείνει απ' τη φωτιά

8 femmes

2008-12-01T14:03:00.004+02:00

το εγχείρημα ήταν από μόνο του προκλητικό. 8 γυναίκες εν δυνάμει δολοφόνοι ενός άντρα, ερμηνεύονται από 8 άντρες. Εξαιρετικός ο Χρήστος Στέργιογλου, για άλλη μια φορά ήταν η ψυχή της παράστασης. Αυτός όμως που κλέβει τις εντυπώσεις τόσο με την ερμηνεία όσο και τη σκηνοθεσία είναι ο Νίκος Καραθάνος, ο οποίος τα τελευταία χρόνια έχει κάνει εξαιρετικά πράγματα. Με τις ερμηνείες του στο 'Έβδομο ρούχο' το 'Έξι πρόσωπα ζητούν συγγραφέα' και τον 'Ερρίκο τον Δ'' συνεχίζει το δύσκολο θεατρικό δρόμο μακριά από τα φώτα της μίζερης τηλεοπτικής πραγματικότητας. Η παράσταση ανεβαίνει για δεύτερη χρονιά και αποτελεί με τη Μήδεια2, δύο κορυφαία γεγονότα στο φετινό θεατρικό γίγνεσθαι.

mitsaras

2008-10-22T10:41:00.002+03:00

ανέκαθεν θεωρούσα πολύ βαρετή τη δημοσιογραφική ερώτηση περί της 'αγάπης του κόσμου' προς τον συνεντευξιαζόμενο καλλιτέχνη. Ένας από αυτούς που δεν την καπηλεύτηκαν-ποδοπάτησαν είναι και ο Μητροπάνος. Είναι όμως και από τους λίγους που την έχουν γευτεί εν ζωή (άτυχε Χατζιδάκι!). Το θαυμαστό στην καλλιτεχνική πορεία του Μητροπάνου είναι η ισορροπία μεταξύ εμπορικού και ποιοτικού τραγουδιού. Οι δισκογραφικές του επιλογές τα τελευταία 20 χρόνια (στροφή σε 'έντεχνους' συνθέτες και σε πιο δύσκολους στιχουργούς) τον καθιέρωσαν στην κορυφή. Υποθέτω ότι ο Α. Αλκαίος δε θα φανταζόταν καλύτερο ερμηνευτή για τη 'Ρόζα' του και το 'Πάντα γελαστοί'.
Σε επόμενο post θα μας απασχολήσει η περίπτωση του τραγουδιστή που έκανε ότι μπορούσε για να τραγουδήσει όσο περισσότερα σκουπίδια μπορούσε τα τελευταία 20 χρόνια.

midia...ma

2008-08-20T21:25:00.003+03:00

τα γεγονότα που έλαβαν χώρα το βράδυ του περασμένου Σαββάτου στην Επίδαυρο δείχνουν με τον καλύτερο τρόπο γιατί πρέπει να είμαστε περήφανοι για τις αρχαίες μας ρίζες. Η Μήδεια σκηνοθετημένη από τον κορυφαίο σκηνοθέτη Α. Βασίλιεφ, ενσαρκωμένη από τη Λ. Κονιόρδου αποδοκιμάστηκε κατά τη διάρκεια της παράστασης με τρόπο πρωτόγνωρο στα θεατρικά χρονικά. Δεν είδα την παράσταση, διάβασα λίγα καλά και αρκετά αρνητικά σχόλια για το καλλιτεχνικό της αποτέλεσμα το οποίο με αφήνει αδιάφορο. Η συμπεριφορά όμως της γιούχας και των ύβρεων σε οποιοδήποτε καλλιτεχνικό γεγονός προκαλεί αηδία και απέχθεια προς όλους αυτούς τους προπονητές της κερκίδας που αν θέλουν να διαμαρτυρηθούν δεν έχουν παρά να αποχωρούν διακριτικά. (ας πάρουν και τα λεφτά τους πίσω). Για άλλη μια φορά ο κακός μας εαυτός δε στάθηκε ικανός να προτιμήσει την τιμωρία της πολιτισμένης σιωπής. Ας τον χαιρόμαστε

g. gallos

2008-08-12T23:28:00.005+03:00

ο λόγος σήμερα για τον ηθοποιό Γιώργο Γάλλο. Τον πρωτοείδα σε ερασιτεχνική παράσταση του σχολείου, μετά από χρόνια στην πειραματική σκηνή του Εθνικού και κατόπιν επί σειρά ετών στο θέατρο του Νέου Κόσμου. Αυτό που τον ξεχωρίζει από αρκετούς συνομηλίκους του είναι η επιμονή του στο θέατρο και το σταδιακό του ανέβασμα στο χώρο. Είναι σίγουρο ότι η τηλεόραση θα αργήσει να τον 'λατρέψει' (όπως κάνει και με ηθοποιούς στυλ Καταλειφός - Μ. Παπαδημητρίου) αλλά αυτό δε χρειάζεται να απασχολεί έναν πραγματικό καλλιτέχνη. Το φετινό Motortown ήταν μια έκπληξη που τον καθιέρωσε ως πρωταγωνιστή και σκηνοθέτη. Οι ευχές για καλή συνέχεια είναι περιττές.

batida de coco

2008-07-31T11:07:00.003+03:00

ο Λάκης με τα ψηλά ρεβέρ είναι η κλασσική περίπτωση δημιουργού που εκ των υστέρωνμαθαίνεις πόσα τραγούδια διαφορετικής γκάμας έφτιαξε. Σε μια τελευταία του συνέντευξη εξηγούσε ότι δεν έχει πρόβλημα να δώσει τραγούδια τόσο στο Μητροπάνο και στο Μητσιά όσο στο Ρουβά και τους Ονιράμα, όπως και έκανε, αφού σταρ και διαχωριστικές γραμμές στην Ελλάδα δεν υφίστανται. Σταθερός σε ακούσματα της εποχής του (από το Γούναρη μέχρι τους Beatles) αλλά και προσαρμόσιμος στην εξέλιξη της εποχής ο Λάκης συνεχίζει ακομπλεξάριστος να φτιάχνει μουσικές αλλά και να σταματά το πρόγραμμα στο Ροντέο όταν βαριέται πολύ πριν την ώρα του. Όσο για τη νέα του δουλειά 'της νύχτας τα ηχεία' τη συνιστώ σε όσους θέλουν ν' ακούσουν μερικά νέα τραγούδια αλλά και άξιες διασκευές σε παλιά αγαπημένα.

street festival

2008-07-09T09:38:00.002+03:00

φέτος στον Υμηττό κάτι γίνεται διαφορετικά. Οι φορείς εμπιστεύτηκαν τα πολιτιστικά τους στο στιχουργό Παρασκευά Καρασούλο κι αυτός έκανε την έμπνευση πράξη διοργανώνοντας τις 'γιορτές στους δρόμους'. Η ιδεά απλή. Τόπος διεξαγωγής των εκδηλώσεων είναι δρόμοι και πλατείες του δήμου, είσοδος δωρεάν, μουσικοί πρώτης γραμμής και αρκετά αφιερώματα σε θεατρικούς και κινηματογραφικούς δημιουργούς ενίοτε ξεχασμένους. Επιτέλους μια φρέσκια ιδέα έγινε πράξη και έβαλε γυαλιά στα πολυδιαφημισμένα φεστιβάλ όπου η γενική είσοδος 25€ ικανοποιεί τον φοιτητή, τον συνταξιούχο, τον οικογενειάρχη και εν τέλει την τέχνη.

madonna in athens

2008-06-30T14:52:00.006+03:00

ούτε για τον τελικό του champions league, δε έγινε τόσο γρήγορο sold out! Αν και δεν είμαι φαν της Madonna πάντα θαύμαζα την ικανότητά της να βρίσκεται στην πρώτη γραμμή. Η διαφορά άλλωστε του performer από τον τραγουδιστή είναι όση και αυτή του μαιευτήρα από τη μαία.
Αυτό που περιμένουμε πλέον με αγωνία είναι το fax από Αμερική με τις γαστρονομικές απαιτήσεις της αοιδού και όλες τις ανατριχιαστικές λεπτομέρειες για τη διαμονή της στην Αθήνα. Λαμπρές μέρες έρχονται για το STAR και τα λοιπά τηλεσκουπίδια, αφού βγάλαν άνοιξη με Καλομοίρα, καιρός είναι να μας καλοκαιριάσουν με Madonna.

avatar

2008-06-16T18:14:00.004+03:00

οι προσπάθειες αγγλόφωνου στίχου από ελληνικά συγκροτήματα είναι πολλές, αλλά λίγες αυτές που είχαν επιτυχία και λόγο ύπαρξης. Η προσπάθεια της 23χρονης Μόνικας (δεύτερη προσωπική) στέκεται άνετα ανάμεσα σε αυτές ξένων ομότεχνών της, όχι μόνο λόγω του ταλέντου και της φωνής αλλά λόγω της ολοκληρωμένης παρουσίασης. Οι εναλλαγές στο ρυθμό και η έμφαση στην ενορχήστρωση είναι στοιχεία που ξεχωρίζουν μέσα στο δισκογραφικό γίγνεσθαι. Πριν χρόνια ακούγοντας το δίσκο του Πορτοκάλογλου 'Παιχνίδια με το διάβολο' από την πρώτη ακρόαση ήμουνα σίγουρος ότι ήταν ο top δίσκος της καριέρας του. Ελπίζω ότι για τη Μόνικα ο top δίσκος δεν έχει έρθει ακόμα.

30 years...together

2008-06-06T13:18:00.007+03:00

θεσμός έγινε τελευταία το 'κλείσιμο ενός κύκλου' των καλλιτεχνών μας. 35 χρόνια Β. Παπακω/νου, 30 χρόνια Λ. Μαχαιρίτσας, 40 χρόνια Γ. Νταλάρας, 15 χρόνια Μ. Πασχαλίδης κοκ. Συρφετός στο Λυκαβηττό για να γιορτάσουν με τους φίλους τους, βγαίνει και το αντίστοιχο επετειακό live σε cd και τρέχουν οι απανταχού funs να προλάβουν για εισιτήρια. Γιατί δεν τους καλούν τζάμπα αφού πρόκειται για γιορτή? Μάλλον τα 25€ είσοδος είναι για να βγουν τα έξοδα. Τα στρογγυλά νούμερα όλων των επετείων διακρίνονται για τη γραφικότητά τους, τα στρογγυλά νούμερα των τραπεζικών λογαριασμών διακρίνονται για τη ροκ μαγκιά τους!

lepa plus pas

2008-06-02T10:00:00.004+03:00

οργισμένος ο Λευτέρης Παπαδόπουλος παρενέβη στη έκπομπη (συνέντευξη-αγιογραφία του Γιώργου) της Μπήλιως Τσουκαλά για να καταγγείλει ότι δεν ακούστηκε κουβέντα για την τρομερή τελευταία δισκογραφική του δουλειά. Λάβρος και για το θάψιμο της τελευταίας δουλειάς του Μίκη-''Έρημος'- που ξεχάστηκε από τα ΜΜΕ. Εκεί απέδωσε και την κρίση στο ελληνικό λαϊκό τραγούδι το οποίο χτυπιέται ανελέητα από σκοτεινά συμφέροντα και υπόγειες διαδρομές. Ο Λε-Πα του εντέχνου πιστεύει ότι στερείται τηλεοπτικού χρόνου ή ότι φιμώνονται οι δουλειές του από τις αδηφάγες εταιρείες που έχουν ύποπτους σκοπούς? Καταγγελτική γλώσσα με ίχνος αυτοκριτικής από ξεμωραμένους ειπαρμένους παππούδες που δε λεν να καταλάβουν ότι πέρασε η μπογιά τους. Αν κάτι έχουν πια να προσφέρουν είναι η σιωπή τους και η αξιοπρεπής τους απόσυρση.

hot summer

2008-05-29T13:34:00.004+03:00

ο χορός των καλοκαιρινών συναυλιών ξεκινάει, με τα πετυχημένα σχήματα του χειμώνα να συνεχίζουν και τις αρχαίες χιλιοπαιγμένες θεατρικές κωμωδίες να αναωβιώνουν προς τέρψιν του λουόμενου λαού. Οι περιοδείες τραγουδιστών (τύπου Κότσιρας-Μπάσης-Κανά) και επιθεωρησιακών ηθοποιών (τύπου Βουτσάς-Ψάλτης-Φιλίνη), είναι η πεμπτουσία της κονόμας και της αρπαχτής. Γενική είσοδος 20€ σε ανοιχτά στάδια, με μέτριο ήχο, και δίωρο προγραμματάκι με ημίωρο ανκόρ.
Φωτεινή εξαίρεση αποτελεί για 3η χρονιά το Φεστιβάλ Αθηνών το οποίο ανάστησε μόνος του ο Γ. Λούκος που κατάφερε, λόγω παιδείας και νοοτροπίας, να ξεφύγει από τη λογική του βολέματος και της ξεπέτας.

babis alone

2008-05-27T10:00:00.006+03:00

είχα δει μικρός σε συναυλία τον Βασίλη Καζούλη παρέα με τον Μπίλαρο Παπακώ. Εντύπωση μου έκανε η περρίσεια σεμνότητά του (και ταπεινότητα τολμώ να πω) σε αντίθεση με την έπαρση του γύπα. Την ίδια ακριβώς αίσθηση μου έκανε ο Μπάμπης Παπαδόπουλος όσες φορές τον είδα, τόσο μόνο (με ορχηστρικά) όσο και με τα σχήματα στα οποία μετείχε. Είναι δύσκολη, ενίοτε οδυνηρή και σίγουρα αντιοικονομική η αποχώρηση από πετυχυμένα συγκροτήματα, στα οποία υπήρξε ο βασικός συντελεστής.
Πρόσφατα ακροάστηκα τον πρώτο προσωπικό ορχηστρικό του δίσκο ''Σκηνές από ένα ταξίδι'' παρέα με δυνατούς μουσικούς. Δύσκολες δουλειές σε καλομοιράτες εποχές, χωρίς διαφήμιση και χωρίς τη δύναμη του στίχου και της φωνής. Πόσο πιο ειλικρινής να είναι κανείς με τον εαυτό του και με το κοινό?

martha's season

2008-05-21T11:24:00.004+03:00

είδα προχτές στο Αλάβαστρο τη Μάρθα Φριντζήλα σε μια παράσταση με λίγους θαμώνες, συνοδεία πιάνου. Αλλαγμένη και πιο ώριμη από ποτέ. Αν πίστευα στο κάρμα, θα μίλαγα για αστείρευτη ενέργεια. Αναστάτωσε φέτος τόσο μουσικά αλλά κυρίως θεατρικά και συνεχίζει ακάθεκτη στο Εθνικό, αποδεικνύοντας περίτρανα ότι η τέχνη απαιτεί συνεχή αμφισβήτηση και πειραματισμό. Ακομπλεξάριστη και χωρίς το άγχος της επιτυχίας η Μάρθα αποκτά με τον καιρό κοινό που την ακολουθεί σε ό,τι κάνει και δείχνει έτοιμη για νέα ταξίδια.

eixe paliokairo

2008-05-19T12:55:00.005+03:00

το δίλλημα ιδιοκτήτη επαρχιακού νυχτομάγαζου ήταν η επιλογή ανάμεσα στον Π. Τερζή (ζήτησε 60.000€/per night) και το Ν. Μακρόπουλο (58.000€). Η διαφορά μικρή αλλά το δίλλημα μεγάλο. Για τον δεύτερο καμιά αντίρρηση, αοιδός των τριών σεζόν είναι, διασκεδαστής επαγγέλεται, ας κονομήσει όσα περισσότερα μπορεί. Με αφορμή τον Πασχάλη όμως αλλά και αρκετούς λαϊκοέντεχνους που τραγουδάνε για το...λαό, το μόνο σχόλιο αφορά σε κάτι δακρύβρεχτα αφιερώματα όπου ο τραγουδιστής εξηγεί ότι αυτό που μένει τελικά είναι η αγάπη του κόσμου. Αγωνιά για τα φτωχά λαϊκά στρώματα μέσα στα οποία μεγάλωσε, για την αριστερά που τον πληγώνει και στο τέλος προσφέρει αφιλοκερδώς το λαρύγγι του για μια φιλανθρωπική συναυλία, έτσι για να ξορκίσει το κακό.

reportaz me synora

2008-05-13T09:59:00.004+03:00

αν και το blog ασχολείται αμιγώς με σχόλια πολιτιστικά, δε μπορεί να αφήσει ασχολίαστη την απροκάλυπτη λογοκρισία της ΕΡΤ στην εκπομπή του Στέλιου Κούλογλου
'Ρεπορτάζ χωρίς σύνορα' και 'Θεματική Βραδιά'.
Δεν είναι ώρα για αφορισμούς και μεγάλα λόγια περί φασισμού. Παραπέμπω για πληρέστερη ενημέρωση στο σχετικό site, χωρίς περαιτέρω σχόλια.

http://www.rwf.gr/

method gronholm

2008-05-09T11:05:00.003+03:00

το θέατρο Τέχνης επιτέλους ξαναγέμισε με μια παράσταση-έκπληξη. Τι εστί πολυεθνική και ποιά η μέθοδος επιλογής προσωπικού σε αυτή, είναι οι προβληματισμοί που τίθενται μέσα από ανατρεπτικές καταστάσεις και δυνατές ερμηνείες. Όσο για τον πρωταγωνιστή Γ. Καραμίχο απέδειξε ότι η αξία του ηθοποιού αντανακλά στο θεατρικό σανίδι, παρακάμπτοντας την τηλεοπτική ευκολία του ζεν πρεμιέ.

maraveyas ilegal

2008-05-06T14:23:00.004+03:00

παρόμοια συγκίνηση σε live μου είχε προκαλέσει τελευταία φορά, η πρώτη συναυλιά του Θανάση Παπακωνσταντίνου με τους Λαϊκεδέλικα. Για όσους έχουν ανοιχτά ώτα, η μπάντα του Κωστή Μαραβέγια κυοφορεί ήχο φρέσκο και διάθεση άφθονη να παίξει μουσική, να κάνει χαβαλέ και να ξεσηκώσει τον κόσμο. Είναι ανώφελο να αναφερθώ στον κάθε μουσικό χωριστά, θα σταθώ στο δέσιμο του ήχου και στην τρέλα που κουβαλούν και μεταδίδουν στο κοινό. Ευτυχώς κάτι νέο στην ελληνική σκηνή, με ένα σχήμα που έβαλε για λίγο στην άκρη το έντεχνο και ακομπλεξάριστα μιλάει με στίχο πιο ανάλαφρο και ρυθμό που απέχει από την επαναλαμβανόμενη κλαψουριά της πυξλακικής μπαλάντας.

monaxia mou ola

2008-04-24T10:19:00.005+03:00

ο τίτλος του προγράμματος ''ο Μπάμπης Στόκας σε απρόβλεπτα τραγούδια'' ήταν από μόνος του ένδειξη ότι τα προβλήματα θα ήταν σίγουρα πολλά. Με την επιλογή των τραγουδιών αλλά κυρίως με αυτό που οι βουδιστές αποκαλούν αύρα, έδειξε χωρίς υπερβολές και φανφάρες ότι είναι ένας πραγματικός αρτίστας. Εδώ και καιρό έχει αφήσει πίσω το παρελθόν που αναπόφευκτα τον κυνηγάει, αλλά τουλάχιστον έχει πάψει να το λυμαίνεται με μεγάλες ορχήστρες στο Μέγαρο Μουσικής. Μπορεί κάποτε να αραιώνουν οι μεγάλες εμπνεύσεις, μένουν όμως οι μεγάλες ερμηνείες, θέλει κουράγιο να το δεχτείς και να το πεις σε ένα κοινό που δεν ανάβει αναπτήρες και δεν αλαλάζει αμά τη εμφανίσει σου.

efta noma

2008-04-17T16:11:00.004+03:00

Άκουγα τελευταία σε ραδιο-κουβέντα για τον ορισμό του ροκ, όπου αναφέρθηκαν ονόματα όπως του Β. Παπακωσταντίνου και Φ. Πλιάτσικα και ανατρίχιασα. Προσπάθησα λοιπόν να δώσω ένα ορισμό του ροκ όσο μάταια και άγονη κι αν είναι μια τέτοια προσπάθεια. Το μυαλό μου πήγε κατευθείαν στον Άκη Πάνου. Βγαλμένος από ένα άλλο κόσμο, με όλα τα στραβά στερεότυπα που καβαλούσε, έγραψε μουσικές και στίχους που είναι αλλού. Ο ίδιος αντισυμβατικός, ιδιόρρυθμος και ασυμβίβαστος έκανε στη ζωή του, όπως και στη μουσική του, ότι του' λεγε το θολωμένο του μυαλό. Έτσι έγραψε μεγάλες μελωδίες και στίχους που λες και του τις ψιθύρισε η Παπαγιαννοπούλου παρέα με τον Τριπολίτη.
Όπως όμως έβαζε πάντα τους τραγουδιστές πίσω από την ορχήστρα, έτσι κι αυτός έκατσε στη δεύτερη γραμμή της ζωής και με έναν ακατανόητο ηθικό κώδικα, προτίμησε να στιγματίσει τη ζωή του με ένα φονικό και να τα παίξει όλα σε ένα καζίνο μια βραδιά. Με τον τελευταίο του δίσκο - ''casino'' - προσπάθησε να ρεφάρει τη χασούρα, αλλά αυτά δε γίνονται ούτε στα πιο τρελά παραμύθια.

keep doping

2008-04-14T15:18:00.006+03:00

Πολύς λόγος για τα απαγορευμένα τελευταία... Είναι τελικά προφανές ότι επιβάλλεται να στέλνουμε τα παιδιά μας κατευθείαν στα ναρκωτικά αντί να χτυπιούνται άσκοπα στον αθλητισμό μέχρι να βρουν τον κατάλληλο προπονητή για να πέσουν στα αναβολικά. Έτσι κι ο Γιάννης Α., πάντα πρωτοπόρος, δείχνει το δρόμο χωρίς καμιά διάθεση ψευτοϋπερβολής. Το post όμως επιφυλάσσει αποκαλύψεις με φωτο-βίντεο καλλιτεχνών τη στιγμή της στριφοτεχνικής έμπνευσης.

kyttaro live

2008-04-02T14:29:00.003+03:00

Στο ιστορικό Κύτταρο που ματα...άνοιξε τις πόρτες του, ο Φοίβος Δεληβοριάς απέδειξε ότι είναι ο Σαββόπουλος του '60 (ελπίζω και του εύχομαι το 2040 να μην έχει γίνει ο Σαββόπουλος του 2000) και δίχως αμφιβολία ο γνήσιος εκφραστής της γενιάς των σημερινών τριαντάρηδων. Χαλαρός, φλωράκος και ευρηματικός, αλλά και αρκετά σκηνοθετημένος (κάτι που έμαθε καλά από τον Νιόνιο στην αρχή της πορείας του προς δεκαετίας) ''έπαιξε'' τόσο με τα καψουρεμένα 20χρονα κοριτσάκια, όσο και με τους ψαγμένους έντεχνους 40χρονους που βαρέθηκαν να ακούν Παπακωσταντίνου.

Αξιοπρεπής ο χώρος, ξεφεύγει από την τυπική μουσική σκηνή διαθέτοντας επιτέλους αξιοπρεπές bar. Συνιστώ ανεπιφύλακτα τις παραστάσεις στο Κύτταρο που έχει κάνει ένα μεγάλο και ακομπλεξάριστο άνοιγμα σε μεγάλη γκάμα καλλιτεχνών πολλών ρευμάτων.

Υ.Γ. Όλα τα λεφτά η κιθάρα του Πιερρακέα που λάλησε τα πονήματα του Φοίβου με ροκ διάθεση και τσίτα τα γκάζια.

ax maria... come back

2008-03-31T11:00:00.000+03:00

Ήταν (λέει σε μια συνέντευξή της) και η Σαβίνα Γιαννάτου στο ''Αχ Μαρία'', παιδούλα όντας, μάθαινε δίπλα στους ψαγμένους της φωτογραφίας. Άλλοι καιροί, άλλα προβλήματα.

Η φετινή τους παράσταση στο ''Ζυγό'' μου θύμησε την αναβίωση παλιών ροκ συγκροτημάτων του '60 εκδρομείς, με σκοπό την ...τέχνη. Αστείο να ακούς τον Παπακό να τραγουδάει τον Τσε... Άντε και του χρόνου ας πει και τον Σωτήρη Πέτρουλα. Ας είναι, μας αποζημίωσε ο Ζούγα που κι αυτός τρέχει απ' το θέατρο στο νυχτομάγαζο μπας και βγει το νυχτοκάματο της παρηγοριάς. Χαλαρή παρέα, γερή κονόμα και οι κυρίες με τις γούνες που ξέμειναν από το Μέγαρο και βρήκαν ευκαιρία στο ''Φλασάκι'' του Λαυρέντη για να παν στο μέρος. Με τις υγείες σας

Pierre et Loucas

2008-03-27T14:34:00.000+02:00

Ο Πετρολούκας Χαλκιάς, μετρ του οργάνου, δείχνει το δρόμο στους δήθεν έντεχνους, που μας υποδέχονται στις μουσικές σκηνές, χρεώνοντας 40€ το κεφάλι (με τρια άτομα ορχήστρα) λες και πας να δεις την Πέγκυ Ζήννα στην Ιερά Οδό (αυτή τουλάχιστον έχει 12 άτομα ορχήστρα). Έλεος αχρείοι, τουλάχιστον ο Πετρολούκας συνεχίζει να παίζει σε γάμους και πανηγύρια τιμώντας τον κόσμο που τον αγάπησε... πληρώνοντας 3€ για μια μπύρα και σουβλάκι στη λαδόκολλα.

pitsirikos...end

2008-03-27T13:58:00.000+02:00

Εν αρχή ην ο λόγος ο ... αποκαλυπτικός.

Κι επειδή μιλάω πάντα με ντοκουμέντα, σας αποκαλύπτω τη μη αναμενόμενη συνεύρεση του Τζιμάκου με τον Γιώργο σε μαγαζί της παραλιακής.

Προσεχώς στο blog θα αναρτηθεί video με ντουέτο στο ''Έχω ένα καφενέ'' με τον Τζιμάκο να πατάει τον Ακατανόμαστο στις δεύτερες.

Υ.Γ. Η μέρα έναρξης του blog συμπίπτει με το δικτυακό τέλος του pitsirikos. Να ρωτήσω τον Πητ Παπαδάκο αν αυτό σημαίνει κάτι?